วันเสาร์ที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(เสียงแห่งบาป)


"คนเรานั้น ถ้าหากป้อนให้อิ่มเกินไปก็จะเสียนิสัย"

เสียงแห่งบาป
ชิโอตะ ทาเคชิ - อิศเรศ ทองปัสโณว์

ร่างกายมนุษย์มีศูนย์ควบคุมความหิวความอิ่มอยู่ที่สมองส่วนไฮโปทาลามัส (Hypothalamus) เพื่อคอยควบคุมให้ร่างกายได้รับอาหารตามความจำเป็นเหมาะสม

แต่หิวก็ไม่จำเป็นต้องกิน และไม่หิวก็ไม่ได้หมายความว่ากินไม่ได้
ขณะที่อิ่มก็ไม่ได้หมายความว่ากินอีกไม่ได้
มนุษย์กินได้ตลอดเวลา เพราะสิ่งที่ควบคุมการกินยังอยู่ที่ความอยาก

ความอยากทำให้เกิดภาวะไม่สมดุล
ความอยากเป็นตัณหา เป็นเรื่องของจิตใจ
ความอยากเป็นแค่นิสัยไม่ใช่สันดาน จึงอาจปรับเปลี่ยนได้


ต้นเรื่อง

เสียงแห่งบาป เป็นนวนิยายสืบสวนสอบสวน เกี่ยวกับคดีสะเทือนขวัญคดีหนึ่งในญี่ปุ่น ที่ยังไม่สามารถคลี่คลายได้แม้ผ่านมาเป็นเวลานานถึงสามสิบปี เจ้าของร้านตัดชุดสูทแห่งหนึ่งได้พบในที่สุดว่า เสียงของเขาเมื่อวัยเด็กมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีดังกล่าว เขาเกี่ยวข้องจริงหรือ ความจริงที่ต้องค้นหา หรือจะปล่อยให้ไปเป็นเพียงเสียงแห่งบาป

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"คนเลวก็มีศักดิ์ศรีของคนเลว"

"ถ้าคิดว่าเป็นทางที่จะไปได้ละก็ ลุยไปให้สุดทางไปเลย"

"คนเรานั้นจะอย่างไรก็ต้องมีเครือข่ายอยู่"

"การจะชำระล้างชื่อที่เสื่อมเสียไปแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย"

"ไม่มีทางที่คนเราจะเต็มอิ่มได้หรอก"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

ไม่มีความคิดเห็น: