จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(END OF THE ROAD ฉากสุดท้ายของชีวิต)

"เรื่องเล่ามักสนุกกว่าเรื่องจริงเสมอ"

END OF THE ROAD ฉากสุดท้ายของชีวิต

โตมร ศุขปรีชา

เมื่อปรุงอาหาร ย่อมต้องใช้ส่วนประกอบที่เป็นทั้งวัตถุดิบหลักแลวัตถุดิบรอง

วัตถุดิบหลักเป็นสิ่งที่ต้องการให้ร่างกายได้รับเพื่อนำไปใช้ตามหลักโภชนาการ

วัตถุดิบรองเป็นเพียงสิ่งปรุงแต่ง เพื่อเพิ่มสีสรร เพิ่มรสชาติ ให้ผู้บริโภคมีความรู้สึกอยากอาหารและรับอาหารที่เป็นวัตถุดิบหลักได้ง่ายขึ้น

อาหารบางอย่างเน้นเฉพาะสิ่งปรุงรสที่เป็นเพียงวัตถุดิบรอง จึงอาจไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ

การทำงานก็จำเป็นต้องมีส่วนที่ปรุงแต่งประกอบส่วนที่เป็นสาระ 

แต่หากงานใดล้วนมีแต่ส่วนที่ไร้สาระ งานนั้นก็ไร้คุณค่าเช่นกัน

ต้นเรื่อง

END OF THE ROAD เป็นหนังสือรวมบทความจากคอลัมน์ที่ โตมร ศุขปรีชา เขียนเผยแพร่ในเว็บไซต์ The MATTER เป็นการนำเสนอเรื่องราวชีวิตและความตายซึ่งเป็นฉากสุดท้ายของชีวิตของผู้คนในแวดวงต่าง ๆ ทั้งนักร้องนักแสดงชื่อดัง นักประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียง บุคคลทางการเมือง หรือบุคคลในหน้าประวัติศาสตร์ 

Puma Vs Adidas

เดิม 2 พี่น้อง Rudolf Dassler กับ Adolf Dassler ตั้งโรงงานรองเท้าชื่อ Dassler Brothers Sports Shoe Factory ต่อมาทะเลาะกัน แยกเป็น 2 แบรนด์

Rudolf Dassler เลือกใช้ชื่อ Ruda และต่อมาเปลี่ยนเป็น Puma

Adolf Dassler เลือกใช้ชื่อ Addas แต่มีคนใช้ชื่อนี้อยู่ จึงเปลี่ยนเป็น Adidas

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"สงครามไม่ได้ทำลายแค่ชีวิตมนุษย์ แต่ยังกวาดล้างทุกสิ่ง"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(กาลมรณะ)

"หากคิดจะจับปลาใหญ่ ก็ต้องยอมเสียปลาเล็ก"

กาลมรณะ

จัตวาลักษณ์

ทุกผู้คนที่ทำธุรกิจย่อมเพื่อหวังผลกำไร

เมื่อหวังผลกำไรจึงต้องมีการลงทุน

เมื่อหวังผลกำไรจะต้องวางแผนในเชิงธุรกิจเพื่อมิให้เกิดความเสี่ยงที่จะขาดทุน

แต่ถ้าไม่ลงทุนเลย ก็ไม่เกิดธุรกิจใด

การทำงานก็เฉกเช่นการทำธุรกิจ

ผลของงานก็คือกำไรขององค์กร

คน เงิน และทรัพยากร ก็คือต้นทุน

ไม่สนับสนุนต้นทุนก็เท่ากับไม่ลงทุน

ไม่ลงทุนจะทำธุรกิจได้อย่างไร

ลงทุนแต่ไม่เตรียมการให้ดี ไม่วางแผนให้ดี ก็มีแต่ขาดทุน

ผู้บริหารบางคนคิดแต่จะจับเสือมือเปล่า จะเอาแต่ผลงาน

ต้นเรื่อง

กาลมรณะ เป็นนวนิยายสืบสวนสอบสวนฝีมือนักเขียนไทย ที่ใช้นามปากกาว่า จัตวาลักษณ์ เนื้อเรื่องดำเนินอยู่บนเนื้อหาที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำและปมปัญหาคดีที่เกี่ยวพันกับชุมชนชาวจีนในเมืองไทย ตัวเอกที่เป็นตำรวจสืบผลคดีบนความกดดันจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่เป็นครอบครัวของผู้ต้องหา และถูกกดดันจากขบวนการอั้งยี่ ที่ไม่อาจเปิดศึกอย่างตรงไปตรงมาได้ เรื่องราวจะคลี่คลายไปอย่างไร เป็นเรื่องที่น่าติดตาม กาลมรณะเป็นนวนิยายรางวัลชมเชย ประเภทนวนิยายสืบสวนสอบสวน นานมีบุ๊คอะวอร์ด ปี 2550

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"คนเราไม่ควรจะละทิ้งความหวัง"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ยืมชื่อฆ่า)

"คนเสียสติจะดึงดูดแต่พวกเสียสติเหมือนกัน"

ยืมชื่อฆ่า

ชิโมมุระ อัตสึชิ - ดนูรัตน์ ทุ่งบูรพา

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ที่ต้องอยู่ร่วมกัน พึ่งพาอาศัยกันและกัน

มนุษย์จึงย่อมต้องการให้ผู้อื่นยอมรับตนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนั้น

คนผู้หนึ่งจะยอมรับผู้อื่นไว้ในสังคมเดียวกับตน จำต้องเลือกผู้คนที่มีความคิดเห็นไม่ขัดแย้งกัน มีสถานะใด ๆ ที่ใกล้เคียงกัน

การจะให้ผู้อื่นปรับตัว อาจยากเย็นกว่าให้ตนเองปรับตัว

แม้การให้ตนเองปรับตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

การเลือกสังคมในแบบที่ต้องการจึงเป็นทางเลือกที่ง่ายกว่า

คนโง่ คนเกเร คนเสเพล จึงรวมตัวกันอยู่หลังห้อง

ดีเลวจึงไม่ใช่สังคมพาไป

ผู้คนต่างหากที่เลือกไปรวมตัวกันเป็นสังคมดีเลว

ต้นเรื่อง

ยืมชื่อฆ่า เป็นนวนิยายที่อ่านยาก ต้องมีสติอยู่ตลอดเวลา ด้วยมีตัวละครชื่อซ้ำกันหลายคนเข้ามาเกี่ยวข้องกัน เป็นนวนิยายที่ตีแผ่ด้านมืดของการใช้โซเชียลมีเดีย ที่มีทั้งการกลั่นแกล้ง การบูลลี่ อย่างไม่รับผิดชอบมากมาย ด้วยเห็นว่าไม่อาจตามมาเอาผิดได้ ตกลงฆาตกรเป็นใคร ฆาตกรเป็นผู้ที่ความได้รับการประนาม หรือฆาตกรเป็นเหยื่อที่น่าได้รับความเห็นใจ

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ความเกลียดชังของผู้คนช่างน่าหวาดกลัว"

 

"ในโลกนี้มีอคติอยู่เต็มไปหมด"

"อคติไม่ใช่เหตุผล"

"มันจบแล้วจริง ๆ หรือ"

หมายเหตุ

จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน

@Chalit Chuvong

กฏแรงดึงดูด

@พนัส โสภณพงษ์

เสียสติ กับขาดสติอาการเหมือนกันรึเปล่า 

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(เสียงเพรียกจากคักคู)

"สามัญชนทั่วไปมักหมกมุ่นมองหาแรงจูงใจ มืออาชีพจะเน้นไปที่โอกาส"

เสียงเพรียกจากคักคู

Robert Galbraith - ขจรจันทร์

คนเก่งคือ คนที่มีความสามารถในทางใดทางหนึ่งมากกว่าผู้อื่น

คนเก่งอัจฉริยะอาจเก่งมาโดยกำเนิด

แต่คนเก่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากการหล่อหลอมพัฒนา

ผู้บริหารองค์กรมักฉาบฉวย เพียงพยายามควานหาคนเก่งเข้ามาร่วมพัฒนาองค์กร

ผู้บริหารมืออาชีพที่ชาญฉลาดจะสร้างคนเก่ง โดยการให้โอกาสผู้คนธรรมดาที่มีอยู่เดิมในองค์กรได้พัฒนาทั้งความรู้ ทักษะ และประสบการณ์

เป็นผู้บริหารต้องรู้จักให้โอกาส เป็นผู้ปฏิบัติต้องรู้จักหาโอกาส

ทุกผู้คนเก่งได้ เมื่อมีโอกาสพัฒนา

ต้นเรื่อง

เสียงเพรียกจากคักคู นวนิยายสืบสวนสอบสวนของ Robert Galbraith เรื่องราวของนางแบบสาวสวยตกจากระเบียงเสียชีวิต ตำรวจสรุปคดีว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่พี่ชายบุญธรรมของเธอกลับลงทุนจ้างนักสืบให้สืบคดีใหม่ว่า เป็นการฆาตกรรมหรือไม่ สไตรก์ นักสืบเอกชนผู้กำลังอับจนเพราะหนี้สินที่รุมเร้า แต่ก็ไม่มีงานเข้าสำนักงาน จึงจำต้องรับงานสืบคดีรายนี้ ประจวบกับบริษัทจัดหางานส่ง โรบิน สาวสวยผู้กำลังหางานทำมาเป็นพนักงานชั่วคราว ด้วยความร่วมมือของโรบิน สาวผู้สนใจอยากเป็นนักสืบเป็นชีวิตจิตใจ สไตรก์พบเบาะแสมากมาย จนสามารถไขคดีได้ในที่สุด

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"แผนการที่ดีที่สุดก็คือ แสวงประโยชน์จากความโง่เขลาของผู้อื่น"

"ชอบเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องเสมอ"

"ไม่มีอะไรให้ประโยชน์โดยไม่เสียประโยชน์"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ป่านิทรา)

"ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ลงท้ายมันก็ต้องเกิดความเคยชิน"

ป่านิทรา

ฮิงาชิโนะ เคโงะ - อิศเรศ ทองปัสโณว์

ความเคยชินคือ การกระทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดซ้ำ ๆ จนกลายเป็นการกระทำอัตโนมัติ 

ความเคยชินอาจเกิดจากความตั้งใจสร้างขึ้น หรือเกิดจากความคุ้นเคยโดยมิได้ตั้งใจ

มนุษย์จึงมีความเคยชินในสิ่งต่าง ๆ มากมาย

แม้ความเคยชินบางอย่างมีผลดี แต่ความเคยชินไม่น้อยที่เป็นผลลบ

ความเคยชินทำให้ไม่ต้องคิดไม่ต้องตัดสินใจ

ความเคยชินทำให้ยึดติดกับวิธีการแบบเดิม ๆ

การหลุดออกจากความเคยชินเป็นเรื่องยาก

ความเคยชินจึงเป็นกับดักของการแก้ไขสิ่งไม่ดี และ

ความเคยชินยังปิดกั้นความคิดสร้างสรรค์ในการพัฒนาให้เกิดสิ่งที่ดีขึ้น

ต้นเรื่อง

ป่านิทรา เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนของ ฮิงาชิโนะ เคโงะ เรื่องราวของคดีฆาตกรรมในคณะบัลเล่ต์ ที่ดูเหมือนจะไม่ซับซ้อน แต่กลับมีเหตุฆาตกรรมแทรกซ้อนเพิ่มขึ้น ทั้งยังมีคดีฆ่าตัวตาย ในเวลาไล่เลี่ยกัน นี่เป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องหรือไม่ แล้วจะสะสางได้อย่างไร

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ลูกปลาน้อย เซียวฮื้อยี้ เล่มที่ 3)

"ผู้รับใช้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนชาญฉลาด ทราบว่าเวลาใดสมควรลืมตา เวลาใดสมควรหลับตา"

ลูกปลาน้อย เซียวฮื้อยี้ เล่มที่ 3

โก้วเล้ง - น.นพรัตน์

คนชาญฉลาดเลือกที่จะฟังในสิ่งที่เป็นประโยชน์ แม้ได้ยินก็ไม่ฟังสิ่งที่ทำให้จิตใจฟุ้งซ่านและหม่นหมอง 

คนชาญฉลาดเลือกที่จะมองและใส่ใจในเรื่องราวดี ๆ แม้จะเห็นก็ไม่รับรู้ที่สิ่งที่ทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน

คนชาญฉลาดเลือกที่จะพูดในสิ่งที่เป็นสาระ ก่อเกิดประโยชน์แก่ผู้อื่นและตนเอง ไม่พูดเพ้อเจ้อในสิ่งที่อาจก่อให้เกิดความเสียหาย

คนชาญฉลาดเลือกที่จะปล่อยใจให้ว่าง ไม่ยินดีหรือกังวลในเรื่องใดเรื่องหนึ่งมากเกินไป

คนชาญฉลาดรู้ว่าเวลาใดที่จะ ปิดหู ปิดตา ปิดปาก ปิดใจ

คนชาญฉลาดรู้ว่าเวลาใดที่จะ เปิดหู เปิดตา เปิดปาก เปิดใจ

ต้นเรื่อง

ลูกปลาน้อย เซียวฮื้อยี้ เป็นสุดยอดนวนิยายกำลังภายในขนาดยาวของโก้วเล้ง แปลโดย น.นพรัตน์ เป็นเรื่องราวของฝาแฝดคู่หนึ่งที่ถูกนำไปเลี้ยงดูในสถานที่ที่แตกต่าง ทั้งผู้เลี้ยงดูที่แตกต่าง เมื่อทั้งสองเข้าสู่ยุทธจักร ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายต่อสู้กับคุณธรรม ความรักและความแค้น ความซื่อตรงและเล่ห์กล ก่อให้เกิดเรื่องราวที่ทั้งสนุก ตื่นเต้น ฉากต่อสู้ที่ระทึกขวัญเต็มไปด้วยความตื่นเต้นหวาดเสียว จนใกล้บเรื่องยังบอกไม่ได้ว่าจะจบแบบ โศกนาฏกรรมหรือสุขนาฏกรรม

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ยิ่งฉลาดยิ่งต้องแสร้งเป็นโง่เขลาอ่อนแอ"

"ตั๊กแตนจับแมลง นกกระจิบตามหลัง"

"คำสั่งที่ไม่แฝงเงินทอง จะไม่ได้ผลตลอดกาล"

"ในความมืดมักมีอันตรายมากกว่า"

"คนผู้หนึ่งหากชาญฉลาดเกินไป ยามกระทำเรื่องราวอดสะเพร่าเลินเล่อมิได้ ทั้งนี้เพราะมันไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตา"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า)

"ขึ้นชื่อว่าดวง มันเลือกไม่ได้หรอก"

ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า

พิชา รัตนานคร

ในการทำงานใด ย่อมอาจเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นได้เสมอ

เหตุสุดวิสัยไม่ใช่เรื่องของดวง

เหตุสุดวิสัยเป็นเหตุการณ์นอกเหนือการควบคุม

เหตุสุดวิสัยเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันโดยที่ไม่อาจป้องกันได้

แต่สามารถเตรียมแผนรับมือกับเหตุสุดวิสัยได้

ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา ที่จะปล่อยไปให้เป็นไปตามดวง

ต้นเรื่อง

ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า เป็นนวนิยายเรื่องราวของชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่เรียนจบมหาวิทยาลัยและตั้งใจที่จะรับแต่งานเขียนประทังชีวิต เขาพยายามหัดเขียนนวนิยาย แต่สุดท้ายเขามักเขียนได้ไม่เกิน 7 หน้า เขาผู้พยายามแสวงหาตัวตน ยิ่งดิ้นหนีก็ยิ่งหลุดไม่พ้น เขาเคยมีเพื่อน มีคนที่สนิทกันแบบแฟน มีแมวที่แวะเวียนมาอาศัยอยู่ด้วยเป็นช่วง ๆ สุดท้ายทุกอย่างก็หายไปจากชีวิตของเขา นวนิยายเรื่องนี้จึงแฝงไปด้วยจุดหักเหของชีวิต

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ถ้าอยากรู้จักใครสักคนก็ต้องเรียนรู้เขา"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด