วันพฤหัสบดีที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ต้นสายปลายจวัก)


"ขึ้นชื่อว่าวัฒนธรรม ไม่ว่าที่ไหน ๆ ก็ตามย่อมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ"

ต้นสายปลายจวัก
กฤช เหลือลมัย


วัฒนธรรม หมายถึงการหล่อหลอมแนวทางการดำเนินชีวิต พฤติกรรม การอยู่ร่วมกันของสังคม ถ่ายทอดต่อเนื่องจากรุ่นสู่รุ่นของมนุษย์
วัฒนธรรมต้องเป็นสิ่งที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ทำความเจริญให้แก่สังคม
สิ่งชั่ว สิ่งเลวร้าย แม้สืบทอดต่อเนื่องก็ไม่นับเป็นวัฒนธรรม
วัฒนธรรมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาของสังคม

องค์กรใดไม่มีวัฒนกรรมองค์กร จึงเป็นองค์กรที่ไม่เคยมีความดีงามใดให้สืบทอด
องค์กรใดอ้างแต่วัฒนกรรมองค์กร จึงเป็นองค์กรที่ไม่มีการพัฒนาก้าวหน้า


ต้นเรื่อง

ต้นสายปลายจวัก เป็นเรื่องราวของการพิเคราะห์อาหารตำรับที่มีชื่อเสียงว่าเป็นตำรับโบราณแบบ สืบสาย ขุดค้น ตั้งแต่ชื่อ ที่มา รสชาติ รวมไปถึงการทดลองทำ จึงเป็นการสืบหาต้นสายปล่ยจวักอย่างแท้จริง

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"เราไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่า กว่าจะมาถึงรุ่นเรานี้ อะไร ๆ ที่เราเห็น เราเรียก เราทำ และเรากินอยู่ทุกวันนี้ มันเคยเปลี่ยนมาแล้วกี่ครั้ง"

"ขึ้นชื่อว่าวัฒนธรรม ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็ตามย่อมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ทั้งจากเจ้าของวัฒนธรรมเอง และคนอื่นที่เข้าไปมีส่วนร่วมในวัฒนธรรมนั้น ๆ"

"ไม่มีผู้ใดถือสิทธิ์กำหนดหน้าตารูปรสของอาหารชนิดมดชนิดหนึ่งได้อย่างเด็ดขาด"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

วันอังคารที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ความตายที่เวนิส)


"สายไปเสียแล้ว แต่สายไปแล้วจริงหรือ"

ความตายที่เวนิส
โธมัส มันน์ - นฤมล ง้าวสุวรรณ

แม้ตื่นสาย ก็ยังต้องตื่น ไม่อาจจมอยู่กับที่นอน
แม้กินสาย ก็ยังต้องกิน ไม่ปล่อยให้หิวโหย
แม้ไปสาย ก็ยังต้องไป เพื่อภารกิจที่รออยู่
ไม่มีอะไรสายเกินไป
เพราะแม้สาย ก็ยังเริ่มได้

ถึงอาจจะไม่ได้เริ่มที่จุดเดิม
แต่ ทุกสิ่งอย่างก็เริ่มต้นได้เสมอ


ต้นเรื่อง


ความตายที่เวนิส เป็นนวนิยายขนาดสั้นของ โธมัส มันน์ กวีชาวเยอรมัน เจ้าของรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม ความตายที่เวนิส เป็นนวนิยายเชิงปรัชญา ที่สะท้อนการถ่ายทอดความรู้สึกอันละเอียดอ่อนของจิตใจมนุษย์ บรรยายสิ่งที่เป็นอยู่ กำลังเกิดขึ้น และกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นโศกนาฏกรรมของศิลปินผู้หนึ่ง ที่ทั้งเลวร้าย บิดเบี้ยว แต่ก็งดงาม สะเทือนอารมณ์

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ต้องทำจนเสร็จ"
 
 "สิ่งที่ยิ่งใหญ่เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นมาได้และเป็นไปได้เพราะพลังของการไม่ยอมแพ้ในสภาวะต่าง ๆ"

"เกือบทุกคนมักจะมีความลำเอียงซึ่งเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

วันอาทิตย์ที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ด้ายแห่งความหวัง)


"คนเราปกติจะมีหลายหน้า"

ด้ายแห่งความหวัง
ฮิงาชิโนะ เคโงะ - บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์

หน้ากากคือ สิ่งที่ใช้ปิดบังใบหน้าทั้งหมดหรือบางส่วนเพื่ออำพรางตัวตน

บางครั้งผู้คนก็อยากอำพรางความรู้สึก อำพรางความเป็นตัวตน
ความรู้สึก ความเป็นตัวตน ย่อมแสดงออกทางใบหน้า
แต่ในความเป็นจริงผู้คนไม่อาจสวมหน้ากากอำพรางใบหน้าได้
ผู้คนจึงเลือกที่จะแสดงออกให้เสมือนกำลังสวมหน้ากาก
บางผู้คนสวมหน้ากากเสมือนนี้หลายใบ เปลี่ยนหน้ากากได้เร็ว

บางผู้คนต้องการความจริงใจจึงไม่สวมหน้ากากเลย
แต่...บางครั้งสวมหน้ากากบ้างก็น่าจะดี


ต้นเรื่อง

ด้ายแห่งความหวัง เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนของ ฮิงาชิโนะ เคโงะ ในเรื่องเป็นการสิบหาฆาตกร ที่ดูไม่สลับซับซ้อนมากนัก แต่เรื่องที่ซับซ้อนกลับเป็นเรื่องของสายสัมพันธ์ครอบครัว ที่เป็นประดุจ เส้นด้ายที่เชื่อมโยงชีวิต เป็นเส้นด้ายแห่งความหวัง


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด





วันเสาร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(END OF THE ROAD ฉากสุดท้ายของชีวิต)


"เรื่องเล่ามักสนุกกว่าเรื่องจริงเสมอ"

END OF THE ROAD ฉากสุดท้ายของชีวิต
โตมร ศุขปรีชา

เมื่อปรุงอาหาร ย่อมต้องใช้ส่วนประกอบที่เป็นทั้งวัตถุดิบหลักแลวัตถุดิบรอง
วัตถุดิบหลักเป็นสิ่งที่ต้องการให้ร่างกายได้รับเพื่อนำไปใช้ตามหลักโภชนาการ
วัตถุดิบรองเป็นเพียงสิ่งปรุงแต่ง เพื่อเพิ่มสีสรร เพิ่มรสชาติ ให้ผู้บริโภคมีความรู้สึกอยากอาหารและรับอาหารที่เป็นวัตถุดิบหลักได้ง่ายขึ้น
อาหารบางอย่างเน้นเฉพาะสิ่งปรุงรสที่เป็นเพียงวัตถุดิบรอง จึงอาจไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ

การทำงานก็จำเป็นต้องมีส่วนที่ปรุงแต่งประกอบส่วนที่เป็นสาระ 
แต่หากงานใดล้วนมีแต่ส่วนที่ไร้สาระ งานนั้นก็ไร้คุณค่าเช่นกัน


ต้นเรื่อง

END OF THE ROAD เป็นหนังสือรวมบทความจากคอลัมน์ที่ โตมร ศุขปรีชา เขียนเผยแพร่ในเว็บไซต์ The MATTER เป็นการนำเสนอเรื่องราวชีวิตและความตายซึ่งเป็นฉากสุดท้ายของชีวิตของผู้คนในแวดวงต่าง ๆ ทั้งนักร้องนักแสดงชื่อดัง นักประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียง บุคคลทางการเมือง หรือบุคคลในหน้าประวัติศาสตร์ 

Puma Vs Adidas
เดิม 2 พี่น้อง Rudolf Dassler กับ Adolf Dassler ตั้งโรงงานรองเท้าชื่อ Dassler Brothers Sports Shoe Factory ต่อมาทะเลาะกัน แยกเป็น 2 แบรนด์
Rudolf Dassler เลือกใช้ชื่อ Ruda และต่อมาเปลี่ยนเป็น Puma
Adolf Dassler เลือกใช้ชื่อ Addas แต่มีคนใช้ชื่อนี้อยู่ จึงเปลี่ยนเป็น Adidas

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"สงครามไม่ได้ทำลายแค่ชีวิตมนุษย์ แต่ยังกวาดล้างทุกสิ่ง"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

วันพฤหัสบดีที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(กาลมรณะ)


"หากคิดจะจับปลาใหญ่ ก็ต้องยอมเสียปลาเล็ก"

กาลมรณะ
จัตวาลักษณ์

ทุกผู้คนที่ทำธุรกิจย่อมเพื่อหวังผลกำไร
เมื่อหวังผลกำไรจึงต้องมีการลงทุน
เมื่อหวังผลกำไรจะต้องวางแผนในเชิงธุรกิจเพื่อมิให้เกิดความเสี่ยงที่จะขาดทุน
แต่ถ้าไม่ลงทุนเลย ก็ไม่เกิดธุรกิจใด

การทำงานก็เฉกเช่นการทำธุรกิจ
ผลของงานก็คือกำไรขององค์กร
คน เงิน และทรัพยากร ก็คือต้นทุน
ไม่สนับสนุนต้นทุนก็เท่ากับไม่ลงทุน
ไม่ลงทุนจะทำธุรกิจได้อย่างไร
ลงทุนแต่ไม่เตรียมการให้ดี ไม่วางแผนให้ดี ก็มีแต่ขาดทุน

ผู้บริหารบางคนคิดแต่จะจับเสือมือเปล่า จะเอาแต่ผลงาน


ต้นเรื่อง

กาลมรณะ เป็นนวนิยายสืบสวนสอบสวนฝีมือนักเขียนไทย ที่ใช้นามปากกาว่า จัตวาลักษณ์ เนื้อเรื่องดำเนินอยู่บนเนื้อหาที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำและปมปัญหาคดีที่เกี่ยวพันกับชุมชนชาวจีนในเมืองไทย ตัวเอกที่เป็นตำรวจสืบผลคดีบนความกดดันจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่เป็นครอบครัวของผู้ต้องหา และถูกกดดันจากขบวนการอั้งยี่ ที่ไม่อาจเปิดศึกอย่างตรงไปตรงมาได้ เรื่องราวจะคลี่คลายไปอย่างไร เป็นเรื่องที่น่าติดตาม กาลมรณะเป็นนวนิยายรางวัลชมเชย ประเภทนวนิยายสืบสวนสอบสวน นานมีบุ๊คอะวอร์ด ปี 2550


Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"คนเราไม่ควรจะละทิ้งความหวัง"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

วันอังคารที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ยืมชื่อฆ่า)


"คนเสียสติจะดึงดูดแต่พวกเสียสติเหมือนกัน"

ยืมชื่อฆ่า
ชิโมมุระ อัตสึชิ - ดนูรัตน์ ทุ่งบูรพา

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ที่ต้องอยู่ร่วมกัน พึ่งพาอาศัยกันและกัน
มนุษย์จึงย่อมต้องการให้ผู้อื่นยอมรับตนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนั้น
คนผู้หนึ่งจะยอมรับผู้อื่นไว้ในสังคมเดียวกับตน จำต้องเลือกผู้คนที่มีความคิดเห็นไม่ขัดแย้งกัน มีสถานะใด ๆ ที่ใกล้เคียงกัน

การจะให้ผู้อื่นปรับตัว อาจยากเย็นกว่าให้ตนเองปรับตัว
แม้การให้ตนเองปรับตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

การเลือกสังคมในแบบที่ต้องการจึงเป็นทางเลือกที่ง่ายกว่า
คนโง่ คนเกเร คนเสเพล จึงรวมตัวกันอยู่หลังห้อง

ดีเลวจึงไม่ใช่สังคมพาไป
ผู้คนต่างหากที่เลือกไปรวมตัวกันเป็นสังคมดีเลว


ต้นเรื่อง

ยืมชื่อฆ่า เป็นนวนิยายที่อ่านยาก ต้องมีสติอยู่ตลอดเวลา ด้วยมีตัวละครชื่อซ้ำกันหลายคนเข้ามาเกี่ยวข้องกัน เป็นนวนิยายที่ตีแผ่ด้านมืดของการใช้โซเชียลมีเดีย ที่มีทั้งการกลั่นแกล้ง การบูลลี่ อย่างไม่รับผิดชอบมากมาย ด้วยเห็นว่าไม่อาจตามมาเอาผิดได้ ตกลงฆาตกรเป็นใคร ฆาตกรเป็นผู้ที่ความได้รับการประนาม หรือฆาตกรเป็นเหยื่อที่น่าได้รับความเห็นใจ

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ความเกลียดชังของผู้คนช่างน่าหวาดกลัว"
 
"ในโลกนี้มีอคติอยู่เต็มไปหมด"

"อคติไม่ใช่เหตุผล"

"มันจบแล้วจริง ๆ หรือ"

หมายเหตุ
จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน

@Chalit Chuvong
กฏแรงดึงดูด

@พนัส โสภณพงษ์
เสียสติ กับขาดสติอาการเหมือนกันรึเปล่า 


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด


วันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2569

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(เสียงเพรียกจากคักคู)


"สามัญชนทั่วไปมักหมกมุ่นมองหาแรงจูงใจ มืออาชีพจะเน้นไปที่โอกาส"

เสียงเพรียกจากคักคู
Robert Galbraith - ขจรจันทร์

คนเก่งคือ คนที่มีความสามารถในทางใดทางหนึ่งมากกว่าผู้อื่น
คนเก่งอัจฉริยะอาจเก่งมาโดยกำเนิด
แต่คนเก่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากการหล่อหลอมพัฒนา

ผู้บริหารองค์กรมักฉาบฉวย เพียงพยายามควานหาคนเก่งเข้ามาร่วมพัฒนาองค์กร
ผู้บริหารมืออาชีพที่ชาญฉลาดจะสร้างคนเก่ง โดยการให้โอกาสผู้คนธรรมดาที่มีอยู่เดิมในองค์กรได้พัฒนาทั้งความรู้ ทักษะ และประสบการณ์

เป็นผู้บริหารต้องรู้จักให้โอกาส เป็นผู้ปฏิบัติต้องรู้จักหาโอกาส
ทุกผู้คนเก่งได้ เมื่อมีโอกาสพัฒนา


ต้นเรื่อง

เสียงเพรียกจากคักคู นวนิยายสืบสวนสอบสวนของ Robert Galbraith เรื่องราวของนางแบบสาวสวยตกจากระเบียงเสียชีวิต ตำรวจสรุปคดีว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่พี่ชายบุญธรรมของเธอกลับลงทุนจ้างนักสืบให้สืบคดีใหม่ว่า เป็นการฆาตกรรมหรือไม่ สไตรก์ นักสืบเอกชนผู้กำลังอับจนเพราะหนี้สินที่รุมเร้า แต่ก็ไม่มีงานเข้าสำนักงาน จึงจำต้องรับงานสืบคดีรายนี้ ประจวบกับบริษัทจัดหางานส่ง โรบิน สาวสวยผู้กำลังหางานทำมาเป็นพนักงานชั่วคราว ด้วยความร่วมมือของโรบิน สาวผู้สนใจอยากเป็นนักสืบเป็นชีวิตจิตใจ สไตรก์พบเบาะแสมากมาย จนสามารถไขคดีได้ในที่สุด

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"แผนการที่ดีที่สุดก็คือ แสวงประโยชน์จากความโง่เขลาของผู้อื่น"

"ชอบเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องเสมอ"

"ไม่มีอะไรให้ประโยชน์โดยไม่เสียประโยชน์"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด