"คนเราไม่ได้เหงาเพราะอยู่คนเดียวหรอก แต่อยู่คนเดียวไม่ได้ต่างหากเลยเหงา"
คำที่พูดมา เยียวยา กว่าโซจู
อีซอว็อน - ธัชชา ธีรปกรณ์ชัย
ผู้คนมีภาระงานหรืองานที่ต้องรับผิดชอบอยู่สองรูปแบบ
หนึ่งคืองานส่วนเฉพาะตน เมื่อเป็นงานเฉพาะตน คนผู้นั้นจะคิดจะทำงานนั้นอย่างไรก็ได้ และหากมิได้เสนอแสดงผลงานต่อผู้ใด จะชื่นชมยินดีปรีดาในตนเองว่าเก่งกลัาสามารถในผลลัพธ์ของงานชิ้นนั้นอย่างไรก็ย่อมได้
เมื่อใดที่แสดงงานชิ้นนั้นต่อผู้อื่น ย่อมอาจได้รับความเห็นต่องานชิ้นนั้นหลากหลายทั้งบวกแลลบ หากไม่ยินดีรับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ ก็ไม่อาจเกิดการพัฒนาต่อยอดในตนเอง
หนึ่งคืองานส่วนรวม ที่ต้องร่วมกันคิดร่วมกันทำกับผู้อื่น จึงต้องรับฟังความคิดเห็น คำทักคำท้วงติงจากผู้ร่วมงานตั้งแต่ต้น หากไม่ยินยอมรับฟัง งานนั้นก็มิอาจสำเร็จลงได้ด้วยดี
คนเราอยู่คนเดียวได้ แต่เก่งคนเดียวไม่ได้
ต้นเรื่อง
คำที่พูดมา เยียวยากว่าโซจู เป็นหนังสือที่เขียนโดย อีซอว็อน ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยการจัดการความโกรธของเกาหลี ที่พูดถึง ปัญหาของความสัมพันธ์ของคน ส่วนใหญ์เป็นปัญหาที่เกิดจากคำพูด ที่อาจเกิดจากความไม่ตั้งใจ ความเคยชิน หรือด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา แต่ก็สร้างความโกรธ ความน้อยใจให้แก่ผู้ฟัง คำที่อยากฟังกับคำที่อยากพูดนั่นแตกต่างกัน หนังสือเล่มนี้จึงน่าสนใจตรงที่มีทางออกให้ว่าจะจัดการกับปัญหาเรื่องคำพูดเหล่านั้นอย่างไร
Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้
"แล้วจะแบกต่อไปเรื่อย ๆ เหรอครับ"
"ดวงตาชอบสิ่งใหม่ๆ ในขณะที่หูชอบฟังแต่อะไรเก่า ๆ"
"เราจะพายเรือลำใหญ่ในน้ำตื้นได้ยังไงล่ะ"
"สาเหตุที่ไม้แก่นั้นดัดยากก็เพราะพวกเขาดื้อดึงจะเข้าใจสถานการณ์ที่เคยประสบเท่านั้น"
"แต่คุณพลาดบางอย่างไป นั่นคือความเหมาะสม"
"คำที่อยากฟังกับคำที่อยากพูดนั่นแตกต่างกัน"
จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น