"การลืมใช่ว่าเลวร้ายเสมอไป"
ความทรงจำของวันพรุ่งนี้
โอกิวาระ ฮิโรชิ - หนึ่งฤทัย ปราดเปรียว
สมองมนุษย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์ เลือกที่จะจำในบางเรื่อง และลืมเรื่องจำนวนมาก
เพราะหน่วยความจำมีจำกัด สมองจึงเลือกที่จะจำในสิ่งที่จำเป็น และลืมในสิ่งที่ไม่จำเป็น
เรื่องที่คิดบ่อย ๆ ทำบ่อย ๆ สมองจึงกำหนดเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิตที่ต้องจดจำไว้
สิ่งที่ไม่ค่อยได้คิด ไม่ค่อยได้ทำ สมองก็จะค่อย ๆ คัดออกจากหน่วยความจำ
เรื่องที่เป็นเรื่องชื่นชูจิตใจ ก็จะเก็บไว้เป็นความทรงจำฝังลึก
อยากจำ จึงก็ต้องหมั่นคิด หมั่นทำ ในสิ่งเดิมบ่อย ๆ
อยากลืม ก็อย่าไม่คิดถึงมัน อย่าไปสนใจมัน อย่าไปทำอะไรซ้ำ ๆ อย่าไปต่อความยาวสาวความยืด เดี๋ยวก็ลืม
มีคนบอกว่า อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ
ก็เพราะไม่คิดไม่ทำในสิ่งที่อยากจำ แต่ดันไปคิดไปทำซ้ำซากในสิ่งที่อยากลืม
บางเรื่องราว ก็ลืมมันซะบ้าง โลกจะได้สดใสขึ้น
ต้นเรื่อง
โรคอัลไซเมอร์ เป็นโรคที่ยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด และยังรักษาไม่ได้ ผัป่วยจะมีอาการลืมมากขึ้นจนกระทั่งจำอะไรไม่ได้เลย นิยายเรื่องนี้เขียนโดยให้ตัวเอกมีอาการเริ่มป่วยด้วยอัลไซเมอร์ ที่ค่อย ๆ เผยความรู้สึกและค่อย ๆ ลืมความรู้สึกแต่ก็ยังพยายามประคับประคองชีวิตและครอบครัวให้เหมือนเดิม
Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้
"คุณจะเลือกเป็นคนที่ลืมหรือคนที่ถูกลืม"
"พออายุมากขึ้น อนาคตก็หดสั้นลง"
"พื้นฐานนี่แหละยากที่สุด"
"แต่ความเงียบก็น่ากลัว"
"การลืมไม่เลวร้ายเสมอไป"
"เอาเข้าจริงก็รู้สึกดีเมื่อได้รับคำชม"
หมายเหตุ
จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน
@สุธาทิพย์ จุลบุตร
ลืมๆมันไปบ้าง..ไม่เป็นทุกข์
@เดือนเพ็ญ ตุ้ย ชาญณรงค์
บางเรื่องอยากลืมกลับจำ.. อยากจำกลับลืม
จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น