วันเสาร์ที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(บันทึก “2 ปี...ที่กรมคร.”)


"อำนาจเป็นใหญ่ในโลก...บารมีดีกว่าอำนาจ..."

บันทึก “2 ปี...ที่กรมคร.”
นพ.โสภณ เมฆธน

สิ่งที่แยกแยะผู้บริหารกับผู้ปฏิบัติที่ชัดเจนที่สุดคือ ผู้บริหารมีอำนาจ
อำนาจคือ อิทธิพลที่จะบังคับให้ผู้อื่นต้องยอมทำตามโดยไม่อาจขัดขืนได้
อำนาจได้มาจากองค์กรมอบให้ตามกฎเกณฑ์ข้อบังคับขององค์กร นั่นคือ อำนาจได้มาจากผู้อื่นมอบให้

แต่ผู้บริหารมิอาจมีเพียงอำนาจ ยังต้องมีบารมี
บารมีคือ คุณความดีที่เป็นพลังแฝงในตัวตนจากการสร้างสะสมมา ที่จะทำให้ผู้อื่นยินยอมทำตามหรือทำให้ด้วยความยินดี 
บารมีต้องสร้างขึ้นด้วยตนเอง ผู้อื่นมอบให้มิได้

ผู้บริหารบางคนไร้บารมี ใช้แต่อำนาจ 
ผู้บริหารบางคนมากบารมี ใช้บารมีไม่ต้องวางก้ามอวดเบ่งใช้อำนาจ

อำนาจต้องรอผู้อื่นมอบให้ บารมีต้องสะสมด้วยตนเอง  


ต้นเรื่อง

นพ.โสภณ เมฆธน อดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นคนชอบบันทึกเรื่องราวที่ได้ไปศึกษาดูงาน อบรม หรือตรวจราชการ แม้กระทั่งเมื่อเสร็จสิ้นการประชุมในบางการประชุมที่มิใช่วาระประจำ ระยะหลังได้นำบันทึกโพสต์เผยแพร่ในเฟสบุ๊ค บันทึก “2 ปี...ที่กรมคร.” เป็นรวบรวมบันทึกช่วงเป็นอธิบดีกรมควบคุมโรค ที่มีประโยชน์ในการไปคิดต่อยอด

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ใช้คนต้องวางใจ"

"แพ้ไม่ได้ตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นเราแพ้ทั้งหมด"

หมายเหตุ
จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน

@Soonthon Promwongsa
ผู้มีบารมีจึงเหมาะกับอำนาจ

@สุธาทิพย์ จุลบุตร
บารมีนั้นมีไม่ง่าย มาจากความดีงาม ความศรัทธา ทำให้ผู้อื่นยอมรับให้ความเคารพนับถือ แต่คงความ"ยั่งยืน"
อำนาจมาพร้อมหัวโขน หมดหัวโขนหมดอำนาจ

@Amnuey Yimyai
บุญคือความดี บารมีต้องสะสม



จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด








ไม่มีความคิดเห็น: