จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ผมสืบคดีฆาตกรรมในวันสิ้นโลก)

"ทำตามอำเภอใจแล้วไม่ดีตรงไหน"

ผมสืบคดีฆาตกรรมในวันสิ้นโลก

ซิเน็น มิกิโตะ - ธมกร ศรีกิจกุล

คนทำงานแบ่งออกได้เป็นสองแบบ

หนึ่งคือ ทำตามหน้าที่ จะอย่างไรก็จำเป็นต้องทำ จะรักชอบงานนั้นหรือไม่ก็จำเป็นต้องทำ เพราะมันเป็นงานประจำเป็นหน้าที่

ผู้คนส่วนใหญ่ยากที่จะทำใจให้รักงานในหน้าที่ เพราะงานในหน้าที่เป็นภาระที่ต้องรับผิดชอบ ถูกกำหนดด้วยเงื่อนไขของการวัดผลสำเร็จ

หนึ่งคือ ทำเพราะใจรัก แม้จะไม่มีใครกำหนดให้ทำ แต่ก็อยากทำ ยินดีทำ เสนอตัวทำ เพราะใจมันรัก เพราะเป็นงานที่ไม่ถูกผูกด้วยเงื่อนไขของเวลาหรือตัวชี้วัดใด

เมื่อไรที่ผู้ใดคิดเปลี่ยนงานที่ใจรักให้เป็นงานประจำเป็นงานในหน้าที่ ผู้นั้นก็จะวนไปติดกับดักของงานในหน้าที่

อย่างไรก็ตาม แม้จะยาก แต่หากทำให้งานในหน้าที่เป็นงานที่ใจรักด้วย งานนั้นก็จะประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม

ในองค์กร เป็นบทบาทหน้าที่ของผู้บริหารที่จะทำให้ผู้ปฏิบัติรักงานในหน้าที่

แต่เมื่อเป็นงานในหน้าที่ของผู้บริหาร จึงยังคงติดกับดักอยู่ด้วยเช่นกัน 

ต้นเรื่อง

อูรูชิบาระ ตัวเอกของเรื่องใช้ชีวิตอยู่สองคนกับพี่สาว แต่พี่สาวโดนฆาตกรรมเมื่ออีกไม่กี่วันจะเป็นวันสิ้นโลก วันที่ดาวเคราะห์น้อยจะพุ่งชนโลก อูรูชิบาระตั้งใจจะตามล่าหาตัวฆาตกรและสังหารฆาตกรให้ได้ก่อนวันสิ้นโลก เขามีเวลาแค่ 5 วัน นอกจากยังหาตัวฆาตกรไม่เจอ ยังทำให้เกิดฆาตกรรมเพิ่มขึ้น ดาวเคราะห์น้อยจะพุ่งชนโลกหรือไม่ อูรูชิบาระจะหาฆาตกรเจอหรือไม่

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ยังไงก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง"

"คนเราน่ะชอบทำตัวยิ่งใหญ่"

"ยาเสพติดก็คือยาเสพติดวันยังค่ำ"

หมายเหตุ

จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน

@พนัส โสภณพงษ์

ทำตามอำเภอใจพอรับได้ แต่ถ้าตามจังหวัดใจหรือทำตามประเทศใจ แล้วประเทศฉิบหาย คงรับไม่ได้

@จตุชัย มณีรัตน์

จะไม่ดีตรงอยู่ใกล้คนชอบทำตามอำเภอใจเหมือนตัวเองนี่แหละ

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด