วันเสาร์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2567

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(โลกของปาก)


"พิษภัยเข้าทางปาก แต่เภทภัยนั้นออกจากปาก"
โลกของปาก
ภาณุ มณีวัฒนกุล


การพูด เป็นการแสดงความคิดเห็นเพื่อสื่อสารให้ผู้อื่นรับรู้ว่าผู้พูดคิดอะไร
แต่ผู้คนไม่จำเป็นต้องเชื่อในสิ่งที่ผู้อื่นพูดเสมอไป

บางคนชอบพูด ชอบแสดงความคิดเห็น แต่หากแสดงความคิดเห็นมากเกินไป พูดมากเกินไป แสดงความคิดเห็นทุกเรื่อง พูดทุกเรื่อง  ก็กลับกลายเป็นคนพูดมาก ผู้คนทั่วไปไม่ชอบคนพูดมาก

บางคนพูดในห้วงเวลาที่เหมาะสม แสดงความคิดเห็นในเรื่องราวที่ควรแสดงความคิดเห็น พูดในสิ่งที่ควรพูด ไม่พูดในสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องพูด ผู้คนส่วนใหญ่ชอบคนที่แสดงความคิดเห็นอย่างมีเหตุผลตามกาละเทศะ

บางคนไม่ชอบพูด เมื่อไม่พูดก็คือไม่มีความคิดเห็น เมื่อไม่มีความคิดเห็น ก็จำต้องยอมรับตามที่ผู้อื่นพูด ยอมรับตามความคิดเห็นของผู้อื่น

คนพูดอาจผิดพลาดได้ คนไม่พูดก็อาจผิดพลาดเช่นกัน



ต้นเรื่อง

โลกของปาก เป็นหนังสือรวมบทความเรื่องราวที่เกี่ยวกับอาหารการกิน ความเข้าใจในอาหารชาติต่าง ๆ รวมทั้งเครื่องปรุง เครื่องเทศ ส่วนประกอบ วัสดุอุปกรณ์ ในการทำอาหาร วัฒนธรรมอาหารของแต่ละชาติ การผสมกลมกลืนของอาหาร ต่ละชาติเข้ามาด้วยกัน

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"คนนะครับ ย่อมมีกิเลสเป็นเรื่องธรรมดา"


จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด









ไม่มีความคิดเห็น: