"ถ้าหากว่าเราไม่คำนึงว่า สิ่งใดควรจะรักษา สิ่งใดควรจะปล่อยไป สิ่งใดควรจะเลิก เราเอาแต่เลิกของเก่าอย่างเดียว สร้างของใหม่อย่างเดียว ไม่คำนึงถึงเก่าเลย...ท่านเรียกว่า วิตถารพัฒนา"
อารมณ์ขันของคึกฤทธิ์
วิลาศ มณีวัต
ของชิ้นหนึ่ง ออกแบบมาเพื่อประโยชน์ใช้สอยในยุคสมัยห้วงกาลเวลาหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไป หมดความจำเป็นหรืออาจไม่สอดคล้องกับการใช้งานในปัจจุบันจึงเลิกใช้ ของชิ้นนั้นกลับกลายเป็น ของเก่า
ของเก่าจึงเป็นของที่ไม่มีประโยชน์ใด เมื่อมีของใหม่ไว้ใช้ทดแทน
คนผู้หนึ่ง ทำงานมาในแต่ละบริบทของช่วงเวลา สร้างสรรค์พัฒนางานต่อเนื่องไปตามเงื่อนไขที่แปรเปลี่ยนไปตามเวลา คนทำงานมานานก็ถูกเรียกว่าเป็น คนเก่า
คนใหม่เพียงรู้สิ่งใหม่ แต่คนเก่าสั่งสมประสบการณ์อันทรงคุณค่ามายา;นาน ทั้งอาจเรียนรู้สิ่งใหม่พัฒนาต่อยอดจากประสบการณ์เดิม
คนเก่าไม่ใช่ของเก่า
ต้นเรื่อง
อารมณ์ขันของคึกฤทธิ์ เป็นบันทึกอารมณ์ขันอันหลากหลายของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช อาทิ อารมณ์ขันแบบผู้ดีอังกฤษ อารมณ์ขันแบบกะหนุงกะหนิง อารมณ์ขันแบบโปกฮา อารมณ์ขันแบบฟาดฟันห้ำหั่น
จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น