จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ให้โอกาสกับสิ่งที่เราไม่รู้)

"ความรู้ที่น่ากลัวที่สุดในโลก คือคำว่า รู้แล้ว"

ให้โอกาสกับสิ่งที่เราไม่รู้

หนุ่มเมืองจันท์

คนรู้มาก มีหลายประเภท

หนึ่งคือรู้มากแบบ รอบรู้ คือคนที่ศึกษามามาก ฟังหรืออ่านมามาก จนมีความรอบรู้ ทั้งกว้างลึกยาว สามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้หรือให้คำปรึกษาแก่ผู้อื่นได้ คนกลุ่มนี้มักยอมรับในเรื่องที่ตนไม่รู้ และพร้อมที่จะศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม

หนึ่งคือรู้มากแบบ อวดรู้ คือคนที่คิดว่าตนรู้ทุกเรื่องราว มักชอบแสดงว่ารู้ดีกว่าผู้อื่น คนกลุ่มนี้มักรู้ในสิ่งต่าง ๆ แค่ฉาบฉวย หากแต่จินตนาการต่อเอาเองเยอะ

หนึ่งคือรู้มากแบบ รู้ท่วมหัว  คือคนที่รู้มากมายมหาศาล รู้แต่หลักการ รู้แต่ทฤษฎี ไม่สามารถนำความรู้ไปปรับใช้ให้เกิดประโยชน์ หรือแก้ไขปัญหาได้ 

หนึ่งคือรู้มากแบบ ทำเป็นรู้ คือคนที่ไม่รู้อะไรเลย แต่มักแสดงท่าทางเหมือนรู้มาก เพื่อไม่ให้ผู้อื่นรู้ว่าตนไม่รู้ 

รู้บ้างดีกว่าไม่รู้เลย

ต้นเรื่อง

ให้โอกาสกับสิ่งที่เราไม่รู้ เป็นอีกเล่มของ หนุ่ม เมืองจันท์ ที่เป็นเรื่องสั้น ๆ อ่านง่าย อ่านสนุก แต่ละเรื่องมีข้อคิด อ่านแล้วได้ทั้งข้อคิดและความรอบรู้ที่ผู้เขียนสรุปมาให้จากเรื่องราวที่อื่น ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ นักการเมือง หรือกูรูแขนงต่าง ๆ

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"1 คำถามไม่จำเป็นต้องมี 1 คำตอบ"

หมายเหตุ

จินตนาการจากเพื่อนเฟสบุ้คบางคน

@Esso Pupradubgrit

ขงจื้อ กล่าวว่า "หากรู้จริงพึงบอกว่ารู้ หากไม่รู้พึงบอกว่าไม่รู้ นั่นแหละคือวิถีของปัญญาชน

知之为知之,不知为不知,是知也”

แต่รู้อะไรก็ไม่สู้ "รู้งี้" (มหาสมปอง เคยกล่าวไว้)

@Sirirote Kittisarapong

รู้อะไรก็ไม่สู้ รู้เท่าใบไม้ในกำมือ

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ฤทธิ์มีดสั้น 1)

"คนต่ำทรามในสายตาของชาวโลก ไม่แน่ว่าล้วนต่ำทรามทั้งสิ้นก็จริง แต่วิญญูชนในสายตาคนชาวโลก จะมีสักกี่คนที่เป็นวิญญูชนแท้จริง"

ฤทธิ์มีดสั้น 1

โก้วเล้ง - ว. ณ เมืองลุง

คนดีคือ คนที่คิดดี พูดดี ทำดี ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ตนเองและผู้อื่น มีความรับผิดชอบต่อสังคม

คนเลวคือ คนที่มักคิดถึงแต่ตัวเอง แสวงหาผลประโยชน์บนความทุกข์ของผู้อื่น สร้างความเดือดร้อนให้กับสังคม

ถ้าความดีเป็นสีขาว ความเลวเป็นสีดำ

คนในโลกนี้ก็มีเพียงสีเทา ต่างกันที่จะเทาเข้ม หรือเทาเจือจาง ไม่มีคนใดสีขาวบริสุทธิ์และไม่มีคนใดสีดำสนิท

ผู้คนมักยกย่องตนเองและพวกพ้องเป็นคนดี ยัดเยียดให้ผู้อื่นที่ตนไม่รักไม่ชอบให้เป็นคนเลว 

ดีเลว อาจไม่ได้อยู่ที่การกระทำของคน แต่อาจขึ้นอยู่กับความรู้สึกของคน

ต้นเรื่อง

สุดยอดนิยายกำลังภายใน ผลงานของโก้วเล้ง เล่มนี้ถือเป็นอมตะนิยายจีนที่โก้วเล้งดัดแปลงมาจากเรื่อง Gunfight at the O.K. Corral ที่เน้น ความรัก ปรัชญา ชีวิต ศาสนา และอารมณ์ เล่าเรื่องราวของบัณฑิตหนุ่ม ลี้คิมฮวง ผู้อุดมไปด้วยคุณธรรมของชายชาตรี ห่วงใยผู้อื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อน ลี้คิมฮวง ผู้ได้ชื่อว่า ลี้น้อยมีดบิน มีดบินที่ไม่เคยพลาดเป้า เล่มนี้เป็นสำนวนแปลของ ว. ณ เมืองลุง

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"งมงายในหนังสือย่อมดีกว่าฟุ้งซ่านในการเมือง"

"อาวุธดีเลวมิเป็นที่สำคัญ สำคัญอยู่กับคนใช้อาวุธนั้น"

"กระสากับหอยกาบพิพาทกัน ประมงได้ประโยชน์"

"วิชาโง่เขลาย่อมประเสริฐกว่าไม่มีวิชา"

"ในโลกนี้ ไม่มีเรื่องราวใดสามารถอำพรางคนได้ตลอดกาลนาน"

"พิษเป็นของไม่มีชีวิต แต่คนที่ใช้พิษกลับมีชีวิต"

"วาจาที่กล่าวไปก็ไร้ประโยชน์ มิสู้ไม่กล่าวจะเหมาะสมกว่า"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ไซเลนต์ โตเกียว)

"จะเข้าใจอะไรอย่างลึกซึ้ง ได้จากการให้คนอื่นสอนไม่ได้ แต่ต้องสอนมันกับคนอื่น"

ไซเลนต์ โตเกียว

ทาเคฮิโกะ ฮาตะ - เกวลิน ลิขิตวิทยาวุฒิ

ทำได้ แสดงว่า มีความสามารถ 

สอนผู้อื่นได้ แสดงว่า มีความเชี่ยวชาญ

ผู้ปฏิบัติ คือผู้ที่ทำได้แต่ไม่อาจสอนผู้อื่นได้

ผู้บริหารทั่วไป มักเป็น ผู้ที่ทำไม่ได้แต่ชอบสอนผู้อื่น

ผู้บริหารที่ดี จะทำได้เชี่ยวชาญ และสามารถสอนผู้อื่นได้

ผู้บริหารที่ชาญฉลาด แม้ทำไม่ได้ สอนผู้อื่นไม่ได้ แต่สามารถมอบหมายผู้อื่นให้ทำได้

ต้นเรื่อง

ไซเลนต์ โตเกียว เป็นนิยายสืบสวนสอบสวน ที่เริ่มต้นเรื่องได้น่าตื่นเต้นระทึกขวัญ แต่อ่าน ๆ ไป ดูเหมือนจะสับสนนิดหน่อย จึงจบแบบไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไร

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"สิ่งที่สำคัญคือจินตนาการ"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(รักข้างเดียว)

"ด้านหลังของด้านหลังคือด้านหน้า"

รักข้างเดียว

ฮิงาชิโนะ เคโงะ - บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์

คนเรามักสร้างภาพหน้าตาให้ดูดี เพราะคนเรามักคบหากันที่หน้าตา

แต่ขณะที่หน้าตาดูดี เบื้องหลังอาจเลวร้าย

บางผู้คนจึงตบแต่งด้านหลัง แล้วเอาเบื้องหลังมาเป็นหน้าเป็นตา

ดูเผิน ๆ เหมือนดีทั้งหน้าทั้งหลัง

ผู้ที่อวดด้านหลัง แสดงว่าต้องการปกปิดด้านหน้า

แท้จริงหน้าหรือหลังก็คนเดียวกัน

ต้นเรื่อง

รักข้างเดียว เป็นนวนิยายสืบสวนสอบสวน เรื่องราวของเพื่อนฝูงนักเรียนเก่า อดีตควอเตอร์แบ็กกับอดีตผู้จัดการทีม เพื่อนสมัยเรียนและทำทีมอเมริกันฟุตบอลมาด้วยกัน ได้แต่งงานกันแต่มีชีวิตที่ไม่ราบรื่นนัก ต่อมาปรากฎอดีตผู้จัดการทีมอีกคนที่เข้าสารภาพว่ามีเพศสภาพไม่ตรงกับเพศกำเนิด และเพิ่งทำฆาตกรรมมา ความรักที่สับสนระหว่างเพื่อนจะช่วยเหลือกันอย่างไร จะจบลงอย่างไร

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ถ้าเธอมัวแต่ติดใจในเปลือกนอก ต่อไปก็จะทำอะไรไม่ได้เลย"

"ถ้าโลกไม่เปลี่ยนเรา ก็ต้องเปลี่ยนตัวเอง"

"ทุกคนมีเรื่องส่วนตัวของตัวเอง"

"คำพูดไม่จำเป็นต้องออกเสียงเท่านั้น ถึงจะเป็นคำพูด"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ต้นสายปลายจวัก)

"ขึ้นชื่อว่าวัฒนธรรม ไม่ว่าที่ไหน ๆ ก็ตามย่อมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ"

ต้นสายปลายจวัก

กฤช เหลือลมัย

วัฒนธรรม หมายถึงการหล่อหลอมแนวทางการดำเนินชีวิต พฤติกรรม การอยู่ร่วมกันของสังคม ถ่ายทอดต่อเนื่องจากรุ่นสู่รุ่นของมนุษย์
วัฒนธรรมต้องเป็นสิ่งที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ทำความเจริญให้แก่สังคม

สิ่งชั่ว สิ่งเลวร้าย แม้สืบทอดต่อเนื่องก็ไม่นับเป็นวัฒนธรรม

วัฒนธรรมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาของสังคม

องค์กรใดไม่มีวัฒนกรรมองค์กร จึงเป็นองค์กรที่ไม่เคยมีความดีงามใดให้สืบทอด

องค์กรใดอ้างแต่วัฒนกรรมองค์กร จึงเป็นองค์กรที่ไม่มีการพัฒนาก้าวหน้า

ต้นเรื่อง

ต้นสายปลายจวัก เป็นเรื่องราวของการพิเคราะห์อาหารตำรับที่มีชื่อเสียงว่าเป็นตำรับโบราณแบบ สืบสาย ขุดค้น ตั้งแต่ชื่อ ที่มา รสชาติ รวมไปถึงการทดลองทำ จึงเป็นการสืบหาต้นสายปล่ยจวักอย่างแท้จริง

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"เราไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่า กว่าจะมาถึงรุ่นเรานี้ อะไร ๆ ที่เราเห็น เราเรียก เราทำ และเรากินอยู่ทุกวันนี้ มันเคยเปลี่ยนมาแล้วกี่ครั้ง"

"ขึ้นชื่อว่าวัฒนธรรม ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็ตามย่อมมีพลวัตและความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ทั้งจากเจ้าของวัฒนธรรมเอง และคนอื่นที่เข้าไปมีส่วนร่วมในวัฒนธรรมนั้น ๆ"

"ไม่มีผู้ใดถือสิทธิ์กำหนดหน้าตารูปรสของอาหารชนิดมดชนิดหนึ่งได้อย่างเด็ดขาด"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ความตายที่เวนิส)

"สายไปเสียแล้ว แต่สายไปแล้วจริงหรือ"

ความตายที่เวนิส

โธมัส มันน์ - นฤมล ง้าวสุวรรณ

แม้ตื่นสาย ก็ยังต้องตื่น ไม่อาจจมอยู่กับที่นอน

แม้กินสาย ก็ยังต้องกิน ไม่ปล่อยให้หิวโหย

แม้ไปสาย ก็ยังต้องไป เพื่อภารกิจที่รออยู่

ไม่มีอะไรสายเกินไป

เพราะแม้สาย ก็ยังเริ่มได้

ถึงอาจจะไม่ได้เริ่มที่จุดเดิม

แต่ ทุกสิ่งอย่างก็เริ่มต้นได้เสมอ

ต้นเรื่อง

ความตายที่เวนิส เป็นนวนิยายขนาดสั้นของ โธมัส มันน์ กวีชาวเยอรมัน เจ้าของรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม ความตายที่เวนิส เป็นนวนิยายเชิงปรัชญา ที่สะท้อนการถ่ายทอดความรู้สึกอันละเอียดอ่อนของจิตใจมนุษย์ บรรยายสิ่งที่เป็นอยู่ กำลังเกิดขึ้น และกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นโศกนาฏกรรมของศิลปินผู้หนึ่ง ที่ทั้งเลวร้าย บิดเบี้ยว แต่ก็งดงาม สะเทือนอารมณ์

Quote ที่น่าสนใจเพิ่มเติมจากหนังสือเล่มนี้

"ต้องทำจนเสร็จ"

 

 "สิ่งที่ยิ่งใหญ่เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นมาได้และเป็นไปได้เพราะพลังของการไม่ยอมแพ้ในสภาวะต่าง ๆ"

"เกือบทุกคนมักจะมีความลำเอียงซึ่งเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ"

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด(ด้ายแห่งความหวัง)

"คนเราปกติจะมีหลายหน้า"

ด้ายแห่งความหวัง

ฮิงาชิโนะ เคโงะ - บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์

หน้ากากคือ สิ่งที่ใช้ปิดบังใบหน้าทั้งหมดหรือบางส่วนเพื่ออำพรางตัวตน

บางครั้งผู้คนก็อยากอำพรางความรู้สึก อำพรางความเป็นตัวตน

ความรู้สึก ความเป็นตัวตน ย่อมแสดงออกทางใบหน้า

แต่ในความเป็นจริงผู้คนไม่อาจสวมหน้ากากอำพรางใบหน้าได้

ผู้คนจึงเลือกที่จะแสดงออกให้เสมือนกำลังสวมหน้ากาก

บางผู้คนสวมหน้ากากเสมือนนี้หลายใบ เปลี่ยนหน้ากากได้เร็ว

บางผู้คนต้องการความจริงใจจึงไม่สวมหน้ากากเลย

แต่...บางครั้งสวมหน้ากากบ้างก็น่าจะดี

ต้นเรื่อง

ด้ายแห่งความหวัง เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนของ ฮิงาชิโนะ เคโงะ ในเรื่องเป็นการสิบหาฆาตกร ที่ดูไม่สลับซับซ้อนมากนัก แต่เรื่องที่ซับซ้อนกลับเป็นเรื่องของสายสัมพันธ์ครอบครัว ที่เป็นประดุจ เส้นด้ายที่เชื่อมโยงชีวิต เป็นเส้นด้ายแห่งความหวัง

จินตนาการจากการอ่าน ช่างเพริศแพร้วยิ่งกว่าสิ่งใด